Κάθε χρονιά που ανακοινώνονται οι υποψηφιότητες των Όσκαρ, η συζήτηση που ακολουθεί, είναι κλασική. Oscar Snubs. Αυτό θα δείτε παντού, σε όλα τα μέσα του εξωτερικού, δη στην Αμερική. Hollywood Reporter, New York Times, Variety, Vanity Fair, Guardian, BBC, κάθε καρυδιάς καρύδι θα κάνει ανάρτηση στα social media για όλους εκείνους που δεν ήταν υποψήφιοι. Πάντα, όμως, κάτι λείπει σε αυτές τις αναρτήσεις. Η αντιπρόταση. Θέλουμε να πούμε πως οι υποψηφιότητες είναι πάντοτε συγκεκριμένου αριθμού. 10 στο Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και 5 υποψηφιότητες σε όλες τις υπόλοιπες κατηγορίες.
Προφανώς, όταν υπάρχουν 10-15 ταινίες που είναι στις επάλξεις, δε γίνεται να είναι υποψήφιοι οι σκηνοθέτες τους, οι ηθοποιοί και όλοι οι συντελεστές στις διαθέσιμες κατηγορίες. Μπορεί να έχει μια ταινία 4-5 υποψηφιότητες, αλλά ο σκηνοθέτης της να μην είναι υποψήφιος. Να, δείτε τη Bugonia. 4 υποψηφιότητες πήρε, ο Λάνθιμος όμως, αλλά και ο Τζέσι Πλέμονς, δεν είναι υποψήφιοι. Ναι, θα το άξιζαν, αλλά όχι εις βάρος κάποιου από τους 5 που τελικά είναι υποψήφιοι.
Έτσι, ποτέ δε βλέπουμε να λένε ποιοι δεν άξιζαν να είναι υποψήφιοι, ώστε να μπουν όλοι αυτοί που ανήκουν στην κατηγορία Snubbed. Λένε για παράδειγμα ότι ήταν έκπληξη που μπήκε το F1 στις 10 υποψήφιες για Καλύτερη Ταινία και όχι το No Other Choice. Κατανοητό. Αλλά δε μπορείς να πεις πως δεν αξίζει με τίποτα το F1.
Αφήνοντας στην άκρη την υποκρισία και τη μπουρδολογία των μίντια στις ΗΠΑ, εμείς κάνουμε ακριβώς αυτό που φοβούνται αυτοί για τις δημόσιες σχέσεις τους. Σε γενικές γραμμές, δε μπορούμε να πούμε ότι θα αλλάζαμε τις υποψηφιότητες. Με εξαίρεση δύο κατηγορίες και ένα όνομα στην κάθε μία που έμεινε εκτός. Κι αυτό, πάλι, όχι με απολυτότητα. Απλά προσωπική προτίμηση εκφράζουμε και σίγουρα δεν αφορίζουμε τους υποψήφιους, ούτε υποστηρίζουμε πως δεν το αξίζουν. Λέμε μόνο πως εμείς θα βάζαμε έναν άλλο στη θέση ενός εξ αυτών. Γι’ αυτό και έχουμε σε εισαγωγικά τη λέξη «αδικίες» στον τίτλο.
Οι 2 αδικίες των Όσκαρ
Όσκαρ Σκηνοθεσίας
Οι 5 υποψήφιοι για το Όσκαρ Σκηνοθεσίας, είναι η Κλόε Ζάο για το Hamnet, ο Γιόακιμ Τρίερ για το Sentimental Value, ο Πολ Τόμας Άντερσον για το One Battle After Another, ο Τζος Σάφντι για το Marty Supreme και ο Ράιαν Κούγκλερ για το Sinners. Δεδομένου ότι το Frankenstein έχει 9 υποψηφιότητες για Όσκαρ, άρα η Ακαδημία το έκρινε συνολικά ως μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, θα μπορούσε να μπει στην πεντάδα ο Μπενίσιο ντελ Τόρο αντί του Κούγκλερ ή του Σάφντι. Θεωρούμε πως η σκηνοθεσία του ξέφυγε από αυτό που μπορεί να σκέφτεται κάποιος όταν ακούει για σκηνοθεσία. Πάντοτε ο Μπενίσιο ντελ Τόρο κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που κάνουν οι περισσότεροι auteurs.
Ά Ανδρικό
Το είχαμε καταγράψει κι εδώ πως τα πράγματα θα είναι πολύ δύσκολα. Από τους 10 των Χρυσών Σφαιρών, δε θα μπορούσε να ειπωθεί για κανέναν με απολυτότητα ότι πρέπει να μπει στην πεντάδα ή ότι δεν πρέπει να μπει. Με εξαίρεση, βέβαια, τους Τιμοτέ Σαλαμέ και Λεονάρντο ΝτιΚάπριο. Εκτός από αυτούς τους 2, στην πεντάδα βρίσκονται ο Βάγκνερ Μόουρα για το The Secret Agent (ακόμα δεν έχουμε ημερομηνία κυκλοφορίας για την Ελλάδα), ο Ίθαν Χοκ για το Blue Moon και ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν για το Sinners. Αν για τον τελευταίο υπάρχει το ισχυρό επιχείρημα πως υποδύθηκε δύο ρόλους, για τους έτερους δύο δεν πιστεύουμε πως μπορεί να υποστηριχθεί ότι είχαν ερμηνεία καλύτερη από του Τζόελ Έτζερτον για την ταινία Train Dreams.
