Δε μπορούμε να ξέρουμε τι υφίσταται ένας δημιουργός, ένας καλλιτέχνης, ο Γιάννης Σμαραγδής εν προκειμένω, για να φτάνει στο σημείο να λέει με τόση επιμονή πως τον πολεμούν και πως υπάρχει μια δολοπλοκία που έχει εξυφανθεί εις βάρος του, αλλά αμφιβάλλουμε αν αυτό μπορεί να ευσταθεί για τον Σμαραγδή και τις ταινίες του, δη την ταινία Καποδίστριας.
Από την ημέρα που κυκλοφόρησε η ταινία πριν 10 μέρες, ο κ. Σμαραγδής δε σταματά να λέει δεξιά κι αριστερά πως οι αρνητικές κριτικές για την ταινία του είναι προϊόν κάποιου σχεδίου για να τον φιμώσουν (;), να «θαφτεί» η καλλιτεχνική του έκφραση και άλλα τέτοια ωραία που τα ακούμε συχνά στον αθλητισμό, γιατί μια ομάδα και οι φίλαθλοί της θέλουν να πείσουν την κοινή γνώμη πως είναι μόνοι απέναντι σε όλους. Ο κόσμος ψαρώνει πάντα όταν ακούει αυτό το «με πολεμούν όλοι». Γι’ αυτό και δεν έδιωχνε τον Τριαντάφυλλο από το Survivor πριν μια πενταετία.
Ε, ο Γιάννης Σμαραγδής είναι κάτι σαν τον Τριαντάφυλλο της σκηνοθεσίας. Το παράδοξο είναι πως δεν το χρειάζεται αυτό το αφήγημα. Ειδικά η ταινία Καποδίστριας που έκανε ένα σοκαριστικά κερδοφόρο πρώτο τετραήμερο στο box office, με κοντά 150.000 θεατές, άνοιγμα που είναι ρεκόρ 20ετίας για ελληνική ταινία και έχει να συμβεί από το Σειρήνες Στο Αιγαίο πίσω στο 2004. Με την πιθανότητα τη Δευτέρα, που θα γνωρίζουμε τι έχει κάνει αυτή την εβδομάδα, να έχει ξεπεράσει τις 300.000 εισιτήρια, προκαλεί θυμηδία σχεδον το να ακούς πως τον πολεμούν επειδή κριτικάρουν αρνητικά την ταινία του.
Κάνει αυτό ακριβώς για το οποίο κατηγορεί τους πολέμιους του. Υπάρχουν τέτοιοι, ναι, αλλά δεν είναι ότι θα κάτσουν και να στήσουν ολόκληρο μηχανισμό απλά για να τον «αφανίσουν» καλλιτεχνικά.
Ο Σμαραγδής λέει εμμέσως πως αν κάποιος «κριτικός» ή και απλώς θεατής, σχολιάσει αρνητικά την ταινία Καποδίστριας, είναι βαλτός. Σα να λέει ένας άντρας πως αν μια κοπέλα δεν του κάτσει, είναι γκέι. Τρομερή λογική…
Έχουν περάσει τόσα χρόνια που βρίσκεται στο προσκήνιο ο κ. Σμαραγδής, γνώρισε αποθέωση εμ το El Greco, δέχτηκε αρνητική κριτική για το Ο Θεός Αγαπάει Το Χαβιάρι και τον Καζαντζάκη και ακόμα δε μπορεί να αποδεχθεί την αλήθεια της ζωής: ποτέ δε θα αρέσουμε σε όλους. Δε θα αρέσουμε συχνά ούτε καν στην πλειοψηφία. Και είναι οκ.
Ο Σμαραγδής βλέπει ανεμόμυλους
Αλίμονο αν γράψουμε τώρα εμείς ότι όποιος δε διαβάζει το Exodos ή δεν του αρέσουν τα κείμενά μας, είναι βαλτός. Λίγη σοβαρότητα δε βλάπτει. Όπως είναι κουτό να υποβαθμίζουμε τον θεατή που του αρέσουν οι ταινίες του Σμαραγδή, δη ο Καποδίστριας, εξίσου κουτό είναι να λέμε πως αν δεν ξετρελαθείς με την ταινία, δεν είναι επειδή όντως δε σου αρέσει και τη θεωρείς καλλιτεχνικά μέτρια ή κακή, αλλά γιατί από κάπου τα παίρνεις.
Δεν υπάρχει, πιθανώς, κάποιος που να έχει σε τόσο χαμηλό επίπεδο εκτίμησης τους αυτοαποκαλούμενους κριτικούς κινηματογράφου -και γενικά κριτικούς κάποιου πράγματος όσο εμείς. Αλλά είναι και ιλαρό να συζητάμε πόσο αυθεντική είναι η άποψή τους για τον Σμαραγδή και τον Καποδίστρια.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το επιχείρημα να πει πως αρκετοί είναι αρνητικά διακείμενοι και προκατειλημμένοι, να το ακούσουμε. Κι αυτό βέβαια είναι αναπόφευκτο στη ζωή. Κάθε μορφή έκφρασης, κάθε τέχνη, διάολε, κάθε αγαθό ή υπηρεσία που παρέχει κάποιος, κρίνεται από την πρώτη στιγμή. Ειδικά στη σημερινή εποχή των τόσων επιλογών. Το να δίνει κάποιος τα λεφτά του για τη δουλειά σου και να απογοητεύεται, έχει ως φυσιολογική και καθόλα αποδεκτή συνέπεια να ενοχληθεί και να σε «κράξει».
Πόση αξία και αξιοπιστία θα έχει η άποψή του; Θα εξαρτηθεί από το πόσο μεγαλύτερη ηχώ θα της δώσεις και αν θα μπεις σε ένα echo chamber για να σου φέρνει ο ψηφιακός (ή και ο αναλογικός) αλγόριθμος απόψεις που ενισχύουν την πεποίθησή σου.
Ο κ. Σμαραγδής μοιάζει να θέλει, για εμφανείς λόγους, να πείσει την κοινή γνώμη ότι δέχεται μόνιμα έναν πόλεμο. Δεν έχουμε δει πάντως κανέναν πόλεμο να φέρνει 150.000 εισιτήρια σε 4 ημέρες κυκλοφορίας. Ωραίος ο δονκιχωτισμός και οι ανεμόμυλοι, αλλά να έχουμε και λίγο reality check.
Ίσως θα έπρεπε να είναι και ικανοποιημένος ο κ. Σμαραγδής από όσα γράφονται για εκείνον -ακόμα και τούτο το κείμενο- διότι για πρώτη φορά κυκλοφορεί ταινία του στον πυρήνα της ψηφιακής εποχής, τώρα που όλα εμφορούνται από τον αλγόριθμο της Google και των social media και ο Καποδίστριας, η ταινία του, θα ακουστεί περισσότερο, θα πάνε περισσότεροι να τη δουν, έστω και να ενισχύσουν την άποψή τους πως το σινεμά του Σμαραγδή δε βλέπεται ή οτιδήποτε πιστεύουν.
Όχι, κανένα σχέδιο δεν υπάρχει. Απλά ο κ. Σμαραγδής, αναμενόμενα λόγω ηλικίας, αδυνατεί να κατανοήσει πώς λειτουργεί ο κόσμος σήμερα και πώς κάτι διογκώνεται, άρα μας φαίνεται ακόμα μεγαλύτερο από αυτό που είναι. Στον ψηφιακό κόσμο τα μεγέθη είναι παραπλανητικά.
