Αν μας ρωτούσατε λίγες ημέρες αφού την είχαμε δει, θα σας λέγαμε πως τη θεωρούμε ανώτερη του Inception, ίσως την καλύτερη ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν. Λογικά, θα είχαμε υπερβάλει αρκετά. Αλλά εκείνη τη στιγμή, έτσι το νιώσαμε. Το Tenet δεν εκτιμήθηκε δεόντως, ο περισσότερος κόσμος που το είδε, το έκραξε και δεν είναι τυχαίο ότι έχει πολύ χαμηλή βαθμολογία για ταινία Νόλαν, με 7.3 στο IMDB και 70% στο Rotten Tomatoes. Η δυσκολία κατανόησης του timeline του το κατέστησε μια ταινία που ή την αντιπαθείς σφόδρα ή, λιγότερο, τη γουστάρεις τρελά. Τώρα που ανέβηκε στο Netflix, φαίνεται πως αρκετοί την επανεκτιμούν.
Μέσα σε λίγα 24ωρα κατάφερε να πάει στην 4η θέση του top-10 ταινιών στο Netflix και αυτή είναι μια από τις περιπτώσεις που μια πλατφόρμα αποδίδει τη δικαιοσύνη για μια τόσο ιδιοφυή σύλληψη σεναρίου και εκτέλεση παραγωγής ταινίας.
Διότι είναι ό,τι πιο δύσκολο έχουμε δει κινηματογραφικά, το να παρουσιάζεις μια ταινία που λειτουργεί ταυτόχρονα σε δύο χρονικά επίπεδα, στο, θεωρητικά, παρόν, και στο αντίστροφο παρόν.
Το στόρι του Tenet, που διαβάζεται το ίδιο και ανάποδα, έχει ως επίκεντρο τον Πρωταγωνιστή, ο οποίος καλείται να αποτρέψει έναν Ρώσο ολιγάρχη που έχει ανίατη ασθένεια και βρίσκεται κοντά στον θάνατο, να καταστρέψει τον κόσμο, με μια συσκευή που μπορεί να αντιστρέψει την εντροπία. Εντροπία είναι η διαδικασία κατά την οποία η ύλη, τα μόρια, οδηγούνται προς τη φθορά και τον θάνατο, δηλαδή η πορεία της ύλης και της ύπαρξης στον πλανήτη μας. Η αντιστροφή της δε σημαίνει μια πορεία από το γήρας προς τη νεότητα, αλλά αντίστροφη πορεία στον χρόνο. Το μέλλον και το παρόν συναντιούνται και ο Πρωταγωνιστής πρέπει να προλάβει τον χρόνο και να βρει τον Αλγόριθμο με τον οποίο θα αφανίσει κομμάτια του Παρόντος ο Ρώσος που επικοινωνεί με το μέλλον.
Ακόμα και στην περιγραφή του, το Tenet είναι πολύπλοκο, δεν είναι εύκολο να βρεις τις λέξεις για να μεταφέρεις σε κάποιον τι ακριβώς συμβαίνει στην ταινία. Κι εσύ ο ίδιος για να την αντιληφθείς, αν δεν είσαι ο Κρίστοφερ Νόλαν, πρέπει να τη δεις 3-4 φορές για να αντιληφθείς την ιδιοφυΐα της.
Και έχει ένα φινάλε που σόκαρε ακόμα και τους ίδιους τους ηθοποιούς που το διάβασαν, αφού ανατρέπει όλα όσα βλέπουμε για τον Πρωταγωνιστή. Α, να εξυμνήσουμε και μια από τις πιο επικές σκηνές στην ιστορία του σινεμά, αυτή της μάχης στην έρημο όπου μάχεται ταυτόχρονα ο στρατός του παρόντος και ο ίδιος στρατός σε μια αντίθετη εντροπή, από το μέλλον, ίσως ό,τι πιο δύσκολο μας έχει παρουσιάσει κινηματογραφικά ο Νόλαν, σε βαθμό που το Inception και το Interstellar μοιάζουν με παιχνιδάκι.
Δεν είναι μια ταινία για να τη δεις στο Netflix μια καθημερινή, αλλά για να τη δεις ένα Σάββατο βράδυ, απαλλαγμένος από άλλες σκέψεις.
