Η λέξη «ταβέρνα» έχει γίνει στο σήμερα περισσότερο ένας μαρκετίστικος όρος, αφού πουλάει και γοητεύει το κοινό, παρά είναι πάντα ακριβής. Υπάρχουν όμως εξαιρέσεις, μαγαζιά που θέλουν να συστήσουν τη δική τους εκδοχή. Όχι, δεν παρουσιάζουν κάτι δήθεν και αχρείαστα new age. Φέρνουν το μενού της ταβέρνας σε χώρους που έχουν κάτι το μοντέρνο ή μοντέρνα vintage, κάτι το οικείο. Κάπως έτσι είναι και η Τύπου Ταβέρνα στο Παγκράτι.
Το μαγαζί εμφανίστηκε στη γειτονιά κάπου στις αρχές του 2025 και λόγω ονόματος προσέλκυσε τα βλέμματα. Μετά τα βλέμματα, ήρθαν τα στόματα και τα στομάχια και αυτά και τα προσέλκυσε και τα κράτησε και τα έκανε σταθερούς θαμώνες.
Η Τύπου Ταβέρνα βρίσκεται στον πεζόδρομο της Ήρωνδα, σε ένα σημείο που δε γνωρίζαμε μέχρι πριν ότι υπάρχει. Πιστεύαμε ότι ο πεζόδρομος σταματά κάπου στο Cupola. Μας έμοιαζε σα να άνοιξε μια πύλη για παράλληλη διάσταση. Έτσι είναι και η αίσθηση στο μαγαζί, που είναι απλωμένο στον πεζόδρομο και έχει ολοκληρώσει την έννοια της λέξης «γειτονιά». Με τα ωραία τραπεζάκια του στον έξω χώρο, με τα μπαλκόνια ολόγυρα, με το καφέ και το πράσινο να κυριαρχούν στον πολυεπίπεδο εσωτερικό του χώρο και με τα φαγητά του που φορτώνουν με μυρωδιές τον πεζόδρομο.
Τα πιάτα που θα σας πούμε, τα φάγαμε πριν το κλείσιμο για 15αύγουστο, οπότε τώρα θα έχουν αλλάξει αρκετά, ως είθισται. Κάποια σίγουρα θα υπάρχουν, όπως τα πολύ σοβαρά παϊδάκια προβατίνας και, θέλουμε να ελπίζουμε, το ζουμερότατο κοτόπουλό του. Ή στα ορεκτικά του η τσουχτή Μάνης, δηλαδή τα σκιουφιχτά, ζυμαρικά της Μάνης, με αυγά, τα αμπελοφάσουλα και η κανονική τυροκαυτερή του κι όχι αυτός ο σβώλος που είχαμε στις παλιές ταβέρνες -ή και σε κάποιες που ακόμα είναι εδώ. Τότε είχε και συκώτι και μπιφτεκάκια, κι αυτά πιστεύουμε ότι βρίσκονται στο φθινοπωρινό μενού. Δοκιμάστε και την πίτα ημέρας.
Πάντως, ο μεγάλος πρωταγωνιστής είναι οι τηγανητές πατάτες του. Είτε σκέτες τις πάρετε είτε με αυγά, θα θυμηθείτε τις πιο ωραίες τηγανητές πατάτες που έχετε φάει, που ήταν εκείνες που σας είχε κάνει η γιαγιά ή ο παππούς όταν ήσασταν 6-7 χρονών, στο χωριό, ένα καλοκαίρι, στην αυλή, με το λάδι να τσιτσιρίζει, που είχαν χρυσαφί χρώμα αλλά κατά τόπους μπρονζέ, γιατί είχαν γίνει πιο τραγανιστές και δε μπορούσατε να περιμένετε να κρυώσουν για να φάτε.
Αυτά. Δε θέλει αμπελοφιλοσοφία και υπερανάλυση. Να δοκιμάσετε και τη μπίρα ΝΟΡΜΑ, μια φίνα lager, αν την έχει, για να δέσει το γλυκό. Έχει και γλυκά, αλλά δεν είναι το δυνατό του σημείο. Τουλάχιστον τότε. Τώρα, είναι μια νέα εμπειρία. Εμείς μοιραζόμαστε πρωτίστως την παρακίνηση και εν δευτέροις τις γεύσεις που για τον καθένα διαφέρουν.
Τιμή κατ’ άτομο: 25 ευρώ
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
