Η εποχή του ακραίου ανταγωνισμού. Η εποχή των άπειρων επιλογών. Αυτό προσθέτει μια πίεση σε κάθε επαγγελματία για να καταφέρει να πείσει τον πελάτη να συνεχίσει να τον επιλέγει. Δικαίωμα στο λάθος δεν υπάρχει. Αν μιλάμε δε για σεφ και εστιατόρια, εκεί κι αν δεν δείχνουμε καμία ελαστικότητα. Είναι δίκαιη η στάση μας ή άδικη;
Γράφει ο Αχιλλέας Δημητρίου…
Σαφώς, απόλυτες απαντήσεις δεν υπάρχουν, μόνο η άποψή μας. Αφορμή γι’ αυτό το κείμενο είναι η ταβέρνα-αναψυκτήριο Πλυτά, για την οποία διαβάσαμε πρόσφατα κείμενο στο FNL που έκανε λόγο για μια μέτρια εμπειρία σε σχέση κιόλας με την πρώτη φορά που είχε πάει ο αρθρογράφος.
Αυτό δεν είναι μόνο δική του εμπειρία. Την ίδια είχα κι εγώ. Την πρώτη φορά μου άρεσαν πολλά πράγματα πολύ, τη δεύτερη φορά μου άρεσαν ελάχιστα πράγματα λίγο. Το ζήτημά μου δεν ήταν τόσο ως προς τις γεύσεις, αλλά ως προς το ότι δε βρήκα κανένα σχεδόν πιάτο από αυτά που μου άρεσαν την πρώτη φορά. Συν ότι την πρώτη φορά ήμουν και πιο διαλλακτικός γιατί είχα πάει στην 5η μέρα λειτουργίας που γινόταν χαμός και το σέρβις είχε εμφανή θέματα, τα οποία όμως δεν εξαφανίστηκαν ή, έστω, ελαττώθηκαν στην 3η εβδομάδα που ξαναπήγα. Ίσα ίσα που ήταν και πιο έντονα.
Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι το Πλυτά η αιτία του κειμένου, μα η αφορμή. Διότι πάνω σε αυτή την περίπτωση καταγράφεται η ανάγκη πρώτα των δημοσιογράφων γεύσης και, εν τέλει, και του κοινού, του μέσου επισκέπτη, να μη δίνει κανένα δικαίωμα αστοχίας στο μενού, στον σεφ, στο κάθε εστιατόριο.
Ωραία. Πήγα κάπου μια φορά και αποθέωσα, πήγα δεύτερη και προσγείωσα. Τι από τα δύο ισχύει; Ποια είναι η αλήθεια; Μήπως εδώ είναι όλο το πρόβλημα της εποχής μας; Ότι στην εποχή του ακραίου ανταγωνισμού στα μίντια για το ποιος θα πάει πρώτος κάπου, ποιος θα γράψει πρώτος για κάτι, σπεύδουμε να κρίνουμε με την πρώτη ένα μαγαζί χωρίς να έχουμε διακριβώσει αν αυτή η εμπειρία είναι ο κανόνας;
Προφανώς, δε μπορεί να γίνει, πλέον, διαφορετικά. Δεν υπάρχει ο χρόνος κάποιος ρεπόρτερ γεύσης να πάει 3-4 φορές σε διάστημα ενός μήνα σε ένα εστιατόριο για να μπορεί να το κρίνει πιο δίκαια. Δεν υπάρχει και το μπάτζετ, γιατί το εστιατόριο θα τον κεράσει την πρώτη φορά, αλλά δε θα περιμένει εσαεί να του τα κερνάει με την προοπτική μετά από 4 γεύματα να γράψει αυτός ο δημοσιογράφος κάτι καλό;
Πού μας οδηγεί αυτό; Μα, φυσικά στον κανονικό πελάτη, όχι τον τζαμπατζή σαν και μας που γράφουμε και προωθούμε. Εκεί βρίσκεται η αλήθεια για κάθε γευστική εμπειρία. Και θα πρέπει ο πελάτης να φύγει από την ανάγκη που του έχουμε φυτέψει εμείς, να απορρίπτει ή να αποθεώνει κάτι στην πρώτη φορά. Θα πρέπει να δίνεται το δικαίωμα σε όλους μας να κάνουμε κάτι που δεν είναι τόσο καλό.
Να, εδώ εμείς γράφουμε πόσα κείμενα κάθε μέρα. Είναι όλα αψεγάδιαστα; Αλίμονο αν υποστηρίξουμε κάτι τέτοιο. Μια αστοχία την ημέρα θα την έχουμε. Θα ήταν σφόδρα άδικο να κριθούμε από αυτή τη μία αστοχία ή, ανάποδα, από ένα σπουδαίο κείμενο που γράψαμε.
Αυτό γίνεται συνολικά στην εποχή μας. Κρίνουμε τους πάντες από ένα στιγμιότυπο γιατί έτσι μας έμαθαν τα social media. Πρώτα συγκρίνουμε τις ζωές μας με τους άλλους βλέποντας ένα 10% της ζωής τους, μετά κρίνουμε τις πράξεις τους, τον χαρακτήρα τους, τη δουλειά τους, πάλι από ένα 10%.
Στα εστιατόρια και τους σεφ, όμως, κρίνεται η επιβίωσή τους και όλων όσοι εργάζονται στο μαγαζί τους. Δεν είναι παίξε-γέλασε. Η συμβουλή λοιπόν είναι ότι αν δεν έχετε βιώσει κάτι το ακραία κακό ή ακραία θετικό σε ένα εστιατόριο, ειδικά ως προς το αρνητικό όμως, δώστε του τον χρόνο να σχηματιστεί, δώστε το έδαφος για να φανεί αν είναι όλη η αλήθεια ή μια κακή μέρα, ένα ατύχημα.
Γιατί αν τώρα έχουμε μια θετική και μια αρνητική εντύπωση για ένα εστιατόριο και τoν σεφ του, τι υπερισχύει; Ακυρώνουν το ένα το άλλο, άρα πάμε στο μηδέν. Απαιτείται, επομένως, και μια τρίτη δοκιμή που θα «σπάσει» την ισοπαλία.
Αν κάτι μπορώ να πω, είναι ότι όχι μόνο έχει δικαίωμα ένα εστιατόριο και οιοσδήποτε σε μια κακή μέρα, αλλά και σε δύο και σε τρεις κακές μέρες. Ναι, τους δίνουμε τα λεφτά μας και τα εστιατόρια σήμερα είναι πολύ ακριβά. Κάτω από 50 ευρώ δε θα δώσεις πουθενά για μια απλή έξοδο και 3-4 πιάτα συν ένα ποτήρι κρασί. Κι αν τα ίδια τα εστιατόρια δε θέλουν να κρίνονται τόσο αυστηρά, ας κάνουν μια αναθεώρηση στις τιμές τους, γιατί κι αυτοί τροφοδοτούν την αυστηρότητα του πελάτη.
Στο τέλος της μέρας, αυτό που θέλουμε όλοι, είναι να απολαμβάνουμε ωραίο φαγητό. Και να μπορούν όλα τα εστιατόρια να ζήσουν καλά. Αλλά και όλοι οι πελάτες να έχουμε την άνεση να τα στηρίζουμε. Δε θα συμβεί, αλλά ας προσπαθούμε προς αυτή την κατεύθυνση.
* Photo credits: Jay Wennington/Unsplash
