Όχι, αυτό που βλέπετε στη φωτογραφία πιο πάνω, δεν είναι προϊόν AI ή photoshop. Ούτε βρίσκεται κάπου στο εξωτερικό. Ούτε ανήκει σε κάποια γκαλερή ή είναι αίθουσα σε κανένα MoMA. Πρόκειται για την κεντρική σάλα του One Burger, ενός νέου μπεργκεράδικου που άνοιξε στο κέντρο κάπου τον Ιούλιο, από ομάδα ξένων επενδυτών, από Ιταλία κατά βάση, οι οποίοι δραστηριοποιούνται στον τομέα του street food στη Νέα Υόρκη και έφεραν μια κουλτούρα που δεν είχαμε συνηθίσει για τα μπεργκεράδικα. Έφεραν; Καλύτερα ταιριάζει το «απογείωσαν», διότι το τελευταίο διάστημα έχουμε δει αρκετές περιπτώσεις στην Αθήνα όπου οι χώροι εντυπωσιάζουν και σε κάνουν να ξεχνάς το μπέργκερ.
Μια τέτοια περίπτωση είναι και ο χώρος του Starlight, ενός «space oriented» μπεργκεράδικου ως προς τον χώρο του, με τον πράσινο φωτισμό που δίνει μια διάσταση από κλαμπ Βερολίνου ή διαδραστικής αίθουσες με immersive κόνσεπτ σε κάποιο μουσείο.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
To ίδιο ισχύει και για τον πρασινοκίτρινο χώρο του Both Burgers and Buns στη Νέα Πεντέλη, που άνοιξε πριν μερικές εβδομάδες, αλλά και στο Hanky Panky με το έντονο μπλε. Μπλε είναι και το signature χρώμα στο Χ11 στο Παγκράτι, αυτό το μπεργκεράδικο-ΑΤΜ.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Εξίσου εντυπωσιακός είναι ο χώρος και του Nob Burger, επίσης στο Παγκράτι, αλλά και του Four Hands των μισελενάτων Θάνου Φέσκου και Γιώργου Παπαζαχαρία, δύο σεφ δηλαδή που έχουν πάρει εικόνες από εστιατόρια υψηλού επιπέδου.
Ποια η εξήγηση για τα artistic μπεργκεράδικα;
Φαίνεται πως τα μπεργκεράδικα στην πόλη συνδέονται με ένα χρώμα και ποντάρουν πολλά στον χώρο τους. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Η απάντηση είναι διττή, σύμφωνα με τη δική μας οπτική.
Όσοι έχετε ταξιδέψει αρκετά στο εξωτερικό, θα έχετε παρατηρήσει πως τα McDonald’s, παρά την, κατά βάση, κιτς αισθητική που έχουν στους χώρους τους, είναι σημεία συνάντησης της νεολαίας. Εκεί, επειδή τηρούν αυστηρά το απαγορευτικό σε ανήλικους στα μπαρ και δεν είναι τσίρκο σαν κι εμάς εδώ, οι κάτω των 18 συρρέουν τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου στα Mc για να φάνε και να συζητήσουν. Το ίδιο συμβαίνει και με τα πολύ καλής αισθητικής Five Guys ή τα Shake Shack. Τα μπεργκεράδικα έχουν μια πολιτισμική διάσταση στο εξωτερικό, δεν είναι ένας αχταρμάς κόσμου όπως συμβαίνει στην Αθήνα, δη στα πολύ κεντρικά όπως στη Φιλελλήνων.
Έχουμε δει και στην Αθήνα τα street food spots να είναι μέρη μεγάλης συγκέντρωσης κόσμου, δη ατόμων κάτω των 25 ετών που, και λόγω οικονομικής δυνατότητας, δεν είναι του εστιατορίου αλλά είναι του στα όρθια. Έτσι, οι ουρές στα Taco Bell στο Χαλάνδρι, στα Jackaroo και στο ολοκαίνουργιο κόνσεπτ τους, το κοτοπουλάδικο Krispy, είναι μεγάλες στις ημέρες αιχμής, αλλά, συχνά, και στις ημέρες μη αιχμής.
Τα μπεργκεράδικα, για να μπορέσουν να προσελκύσουν αυτόν τον κόσμο, ποντάρουν στο ότι είναι ένα πιο premium street food, αφού πουλάνε και την ποιότητα του κιμά τους, τα ψωμάκια τους, μετατρέπουν σε γκουρμέ το μπέργκερ. Έτσι, προσελκύουν τους άνω των 25, που δε θέλουν απλώς να φάνε ένα smashed burger, θέλουν να βιώσουν μια εμπειρία και να τη φωτογραφίσουν, να τη δείξουν στους φίλους τους.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Το επίπεδο των μπέργκερ στην Αθήνα είναι πια τρομερά ανεβασμένο. Δε μπορεί με τίποτα ένα οποιοδήποτε καινούργιο να προσφέρει γευστικά κάτι το τόσο ανώτερο, ώστε να ανταγωνιστεί τα προϋπάρχοντα. Άρα, το βάρος πέφτει και στην αρχιτεκτονική. Ίσως περισσότερο από τη γευστική εμπειρία. Αν κάποιος είναι και μπεργκερογυρισμένος, έχει δοκιμάσει αρκετά, κανένα καινούργιο δε μπορεί να του πει κάτι. Θα το δοκιμάσει μια φορά από περιέργεια και θα γυρίσει στο «στέκι» του. Ο χώρος θα κάνει τη διαφορά.
Έτσι, το μπέργκερ δεν είναι απλά ένα γρήγορο σνακ, είναι ένα cultural concept, μια μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης, αφού είναι και ανοιχτό σε πειραματισμούς, σε αντίθεση με το σουβλάκι.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
