Τα τελευταία 2-3 χρόνια, το σουβλάκι έχει μπει σε ένα μονοπάδι ανόδου στην τιμή του και κάθε εξάμηνο ή χρόνο, ακούμε και βλέπουμε ρεπορτάζ για την τιμή του, για την πορεία που διαγράφει. Πριν μερικές εβδομάδες συζητιόταν πως το τυλιχτό θα πάει στα 4.5 ευρώ μίνιμουμ, ενώ σε αρκετά καταστήματα θα πάει στα 5 ευρώ. Και το είδαμε να συμβαίνει σε μια πολύ μεγάλη πλειοψηφία των σουβλατζίδικων της Αθήνας. Αναρωτιόμαστε, όμως, ανοιχτά, μήπως τελικά τώρα πηγαίνει το τυλιχτό στη νορμάλ τιμή του;
Ξέρουμε πως πολλοί θα εκνευριστούν και θα ενοχληθούν, αλλά άκουσον μεν, πάταξον δε.
Ας πούμε μια πρώτη αλήθεια. Κρίνουμε την τιμή στο τυλιχτό πάντοτε με βάση αυτό που έχουμε ζήσει. Αν κάποιος έχει φάει σουβλάκι στα 70s και 80s, θα θυμάται ότι έδινε κάπου 10 δραχμές. Κάποιος που έτρωγε στα 90s και μέχρι να έρθει το ευρώ, θα θυμάται πως έδινε 150-200 δραχμές, ήτοι 60 λεπτά του ευρώ. Και μόλις ήρθε το νέο νόμισμα, η τιμή στο τυλιχτό έμεινε στα 80 λεπτά με 1 ευρώ μέχρι τις αρχές της οικονομικής κρίσης.
Τότε ήταν που άρχισε να ανεβαίνει προς τα πάνω, πηγαίνοντας κάπου το 2010 στο 1.5 ευρώ και διατηρήθηκε εκεί για μια πενταετία περίπου, grosso modo. Μετά, άρχισε να ανεβαίνει σαν μετοχή και πήγε στα 2 ευρώ, στα 2.5 ευρώ και λίγο πριν την πανδημία είχε αρχίσει να γλυκοκοιτάζει τα 3 ευρώ. Τα έπιασε κι αυτά και ήρθε ο πόλεμος στην Ουκρανία με την ενεργειακή και επισιτιστική κρίση που το εξακόντισε στα 3.5 ευρώ. Και δεν κοίταξε ποτέ πίσω.
Αντίθετα, σε 20 χρόνια που κάποιος θα έχει φάει το πρώτο του σουβλάκι το 2025, αν το τυλιχτό έχει πάει στα 6 ευρώ, θα λένε τότε αρκετοί πως ήταν φθηνό στα 4 και 5 ευρώ.
2 αλήθειες που δικαιολογούν το σουβλάκι στα 4 και 5 ευρώ!
Η πρώτη αυτή αλήθεια, δεν είναι και πολύ στέρεη, για να είμαστε ειλικρινείς. Χρειάζεται μια δεύτερη αλήθεια για να αποκτήσει σταθερότητα. Κι η δεύτερη αλήθεια προέρχεται από τον «ανταγωνισμό». Το σουβλάκι είναι το εθνικό μας σάντουιτς. Όπως το σάντουιτς είναι για τους Γάλλους μαζί με το τοστ. Όπως το μπέργκερ και το χοτ ντογκ για τους Αμερικάνους. Όπως το bao bun για τους Ιάπωνες. Όπως το μπουρίτο ή το τσιμιτσάνγκα για τους Μεξικανούς. Όπως η φοκάτσια για τους Ιταλούς.
Τι τιμές έχουν στην αγορά αυτά τα σάντουιτς στην Αθήνα; Σάντουιτς κάτω από 6-6.5 ευρώ δε βρίσκεις παρά μόνο στα Everest. Που κι εκεί αν βάλεις 2-3 υλικά, θα πας κάπου στα 5. Μπέργκερ κάτω από 7-8 ευρώ, επίσης δε βρίσκεις. Και μιλάμε για το απλό, με ένα smashed beef patty και μια φέτα τυρί.
Ας δούμε και τους μεγαλύτερους oversellers του πλανήτη ως προς το φαγητό, τους Ιταλούς. Στις φοκατσερίες τους όπως το All’ Antico Vinaio, που είναι ξακουστό, δε δίνεις κάτω από 8-9 ευρώ και παίρνεις και κάτι μέτριο, για να είμαστε ειλικρινείς. Το έτερο εθνικό τους φαγητό, η πίτσα, των 6 κομματιών, η μαργαρίτα, έχει τιμή στα 10-11 ευρώ στα μη ακριβά μαγαζιά. Όχι μόνο στην Ιταλία, αλλά κι εδώ, στην Ελλάδα. Οκ, 6 κομμάτια πίτσα είναι παραπάνω από ένα τυλιχτό. Να πούμε ότι τα 6 κομμάτια είναι σαν δυόμιση σουβλάκια; Ναι. Κι η τιμή επίσης. Μόνο που στο σουβλάκι έχεις και κρέας μέσα. Αν βάλεις οποιοδήποτε κρεατικό στην πίτσα, πάει στα 13-14 ευρώ.
Εκεί, λοιπόν, που θέλουμε να καταλήξουμε, είναι πως το τυλιχτό, ακόμα κι αν πάει στα 5 ευρώ, θα παραμένει η φθηνότερη επιλογή, το πιο οικονομικό street food απ’ όλα. Αν, δε, πάμε στην επιλογή για καλαμάκι, ακόμα φθηνότερο. Χωρίς να πιάνουμε μαγαζιά όπως αυτό εδώ που σας γράψαμε προχθές.
Μήπως είμαστε πολύ αυστηροί με το σουβλάκι που, στο κάτω κάτω της γραφής, είναι εθνικό μας φαγητό, είναι σε περίοπτη θέση στη βιτρίνα της ελληνικής κουζίνας και πρέπει να το μαρκετάρουμε ακόμα καλύτερα; Αυτό, ο μουσακάς και η χωριάτικη είναι που θα έπρεπε να δείχνουμε στον ξένο από την τιμή πόσο τα εκτιμάμε, πόσο πολύτιμά είναι.
