Δεν ήμασταν, δεν είμαστε και δε θα είμαστε ποτέ υπέρ του Whataboutism. Της λογικής, δηλαδή, που θέλει να προτάσσεις πάντα κάτι άλλο ως πιο σημαντικό, τη στιγμή που επιχειρείται να διορθωθεί κάτι που ως προβληματικό σε είχε βολέψει. Να το πούμε με παράδειγμα: να σου κόβουν κλήση για παράνομη στάθμευση κι εσύ να λες «αντί να πιάσετε τους ΟΠΕΚΕΠΕ, κυνηγάτε εμάς». Απεχθανόμαστε αυτή τη λογική. Όταν, λοιπόν, βλέπουμε πως η Ευρωβουλή ψήφισε υπέρ του να απαγορευτεί η χρήση των λέξεων «μπιφτέκι/λουκάνικο» σε προϊόντα που είναι vegan, δεν είναι κάποιο Whataboutism που μας διακατέχει, αλλά η απλή λογική που λέει ότι δεν ήταν κάποιο πρόβλημα που έπρεπε να διορθωθεί.
Το ακούμε προσεκτικά ότι μπορεί να προκαλείται σύγχυση σε καταναλωτές όταν διαβάζουν τη λέξη «μπιφτέκι» σε προϊόν που δεν περιλαμβάνει ζωικά, αλλά γι’ αυτό ακριβώς μπαίνει δίπλα η λέξη “plant-based”, για να μην υπάρχει σύγχυση. Πρέπει να είσαι δηλαδή τρομακτικά χαζός για να μπερδεύεσαι με τη λέξη «burger», όταν έχει δίπλα της τη σήμανση του φυτικού.
Κατά τ’ άλλα, δεν ήταν ποτέ κάποιο πρόβλημα η ορολογία αυτή στον κόσμο των vegan. Ενοχλεί σίγουρα τους κρεατοφάγους που λένε ότι «αφού καταγγέλετε την κρεατοφαγία, γιατί μιλάτε για μπιφτέκια», αλλά άντε τώρα να εξηγήσεις στους μουρλούς τις άβολες αλήθειες. Έχετε δει εσείς ποτέ μέρος κάποιου ζώου που να λέγεται μπιφτέκι ή λουκάνικο; Εμείς όχι. Οι λέξεις αυτές ταυτίστηκαν πολιτισμικά με το μοσχαρίσιο patty ή το χοιρινό, κυλινδρικό και μακρόστενο εδώδιμο, δηλαδή το λουκάνικο, αλλά δεν είναι πρακτικά σχετικές με το κρέας. Υπάρχει μπιφτέκι λαχανικών. Δηλαδή έχετε αποδεχτεί το μπιφτέκι γαλοπούλας, το καλαμάκι γαρίδας, τα κεφτεδάκια αστακού, αλλά σας ενοχλούν οι vegan που λένε για φυτικό μπέργκερ;
Κατανοούμε πως πολλοί κρεατοφάγοι ενοχλούνται από τους vegan, γιατί κάποιος κάποτε τους είπε την αλήθεια για το πώς φτάχνει το φαγητό τους, το κρέας τους στο πιάτο τους και δε μπορούσαν να το διαχειριστούν, ένιωθαν ενοχές γιατί δεν ήταν σίγουροι για την επιλογή τους, αλλά αυτό είναι δική τους ανασφάλεια. Οι λέξεις δεν ανήκουν σε κανέναν. Αν θέλει κάποιος να το πει μπιφτέκι, ενώ δεν έχει σκοτωθεί ζώο γι’ αυτό, ας το πει.
Τα δικά μας δικά μας και τα δικά σας δικά μας
Στο Ευρωκοινοβούλιο μπορεί να ψηφίστηκε, αλλά πρέπει να περάσει από τις επιτροπές και ήδη αρκετοί ευρωβουλευτές αναρωτιούνται γιατί σπαταλούνται πόροι και χρόνος σε κάτι τόσο ανούσιο, σε έναν μονομερή πόλεμο, που προάγει τη μισαλλοδοξία. «Πρέπει να προστατευούν οι γαστρονομικές μας παραδόσεις», λένε οι Ευρωβουλευτές. Τους έχει ενημερώσει κανείς πως όλα τα φαγητά του σήμερα, ξεκίνησαν από μη παραδόσεις και πως αν κάποιοι τότε προστάτευαν τις παραδόσεις, δε θα είχαν συναντήσει ποτέ τους T-Bone, Picanha και Black Angus;
Δε μπορεί από τη μία να ενοχλεί όταν ένας vegan θα πει σε έναν κρεατοφάγο ότι έχει δολοφονηθεί ζώο για το φαγητό του κι από την άλλη, η ίδια ακριβώς παρέμβαση στη διατροφική επιλογή, να είναι οκ; Διότι, από τη μία έχουμε κάποιους που απλά θέλουν να μειωθεί το αίμα και η βία κι από την άλλη κάποιους που δεν έχουν αποδεχτεί την αλήθεια της επιλογής τους.
Δεν είναι πρόβλημα αν ένας χορτοφάγος θα φτιάξει φυτικό κιμά ή θα ψήσει φυτικά nuggets. Είναι πρόβλημα να θέλουμε να απαγορεύσουμε σε επιχειρήσεις του κλάδου της vegan διατροφής να χρησιμοποιήσουν ένα μάρκετινγκ που θα τους βοηθήσει να αυξήσουν την πελατεία τους, θα αυξήσουν την κατανάλωση και θα βοηθήσουν και στο οικολογικό αποτύπωμα, αφού, αποδεδειγμένα, η μείωση κρεατοφαγίας προσφέρει στο περιβάλλον, ενώ η αυξημένη κατανάλωση επιβαρύνει.
Αν ένας κρεατοφάγος μπορεί να πει «ποιον ενοχλώ που τρώω παϊδάκια μωρέ..;», τότε μπορεί κι ο vegan να πει «ποιον ενοχλώ που θέλω να το λέω μπιφτέκι;».
H ελευθερία επιλογής δε μπορεί να λειτουργεί προς μία κατεύθυνση μόνο.
