Ο τρόπος που επέλεξε φέτος η ΕΡΤ να αναδειχθεί το τραγούδι και ο καλλιτέχνης που θα μας εκπροσωπήσουν στη Eurovision, είναι, στη θεωρία, ο καταλληλότερος. Πολύ κοντά στα σκανδιναβικά πρότυπα, αλλά και στη φιλοσοφία της ίδιας της Eurovision, αντί για μια βραδιά τελικού, επιλέχθηκε το σύστημα δύο ημιτελικών και ενός τελικού, με περισσότερα υποψήφια τραγούδια, άρα μεγαλύτερο ανταγωνισμό και λιγότερη γκρίνια για τους αποκλεισμένους, άρα και κλασικές κατηγορίες για στημένες δουλειές και άλλα τέτοια γραφικά που ακούγονται πάντα.
Όχι ότι δε θα ακουστούν τώρα. Θα ακουστούν έτι περισσότερο, καθότι υπάχει ήδη ένας φουντωμένος ανταγωνισμός ανάμεσα σε Good Job Nicky, Marseaux και Akyla, με το τραγούδι του τελευταίου, το Ferto, να είναι σίγουρα το πιο viral. Ο ανταγωνισμός δεν έχει αναπτυχθεί μεταξύ των καλλιτεχνών, αλλά μεταξύ των υποστηρικτών των τριών τραγουδιών, σε βαθμό που έχει υπάρξει μια συνθήκη διχασμού στα social media, με πολύ επιθετική ρητορική και με μηδενισμό όσων «δεν είναι μαζί μας».
Αυτό είναι που θέλουμε και να θίξουμε-αναδείξουμε. Γύρω από το Ferto, έχει αναδυθεί μια απίστευτη τοξικότητα, λες και η Eurovision είναι το νόημα της ζωής μας. Όχι, δε λέμε ότι δεν πρέπει να ασχολούμαστε και όποιος ασχολείται είναι κουτός. Αν και με τέτοιους χορηγούς που στηρίζουν κράτη-δολοφόνους, είμαστε σίγουρα εθελοτυφλούντες.
Αλλά δεν είναι και για να πεθάνουμε ή να τσακωθούμε βάναυσα. Είναι για να στηρίξουμε ένα τραγούδι, να εκφράσουμε το γιατί το πιστεύουμε και είτε να αδιαφορήσουμε αν βγει κάποιο άλλο είτε να στηρίξουμε όποιο και να κερδίσει, γιατί μας ενδιαφέρει η χαρά του παιχνιδιού.
Εδώ, δίπλα στις κλασικές και διαχρονικές αιτιάσεις όπως «σε αυτές τις αηδίες πετάει τα λεφτά μας η ΕΡΤ για το πανηγυράκι της» ή «τι χαζοτράγουδα ακούει πια ο κόσμος», προστέθηκαν νέα σουξέ όπως «όποιου του αρέσει ο Akylas και το Ferto, δεν έχει αισθητική, είναι σκουπίδι, δεν έχει ιδέα από μουσική».
Ναι, δεν το ξέραμε ότι όλοι όσοι στηρίζουν άλλα τραγούδια έχουν τελειώσει το Ωδείο Αθηνών και κοιμούνται κάθε βράδυ αγκαλιά με συγχορδίες!
Από πότε η Eurovision έχει να κάνει με ποιοτική μουσική;
Από πότε υπάρχει αντικειμενικό κριτήριο ποιοτικής μουσικής;
Από πότε είναι δείγμα του χαρακτήρα και της αισθητικής κάποιου η στήριξη ενός τραγουδιού σαν το Ferto;
Κι αν το Ferto είναι «σκουπίδι», γιατί είναι κακό να μας αρέσει; Πόσοι βλέπουμε τα βράδια ως ένοχη απόλαυση Παρατράγουδα ή αποσπάσματα με Μίστερ Μπούτια και Εθνικό Σταρ;
Γιατί να πρέπει να μένουμε κολλημένοι σε μουσικές φόρμες και να απορρίπτουμε οτιδήποτε άλλο επειδή νιώθουμε την ανάγκη κομπλεξικά να μειώσουμε τους άλλους;
Πάρτε το χαμπάρι: η αισθητική δε μας κάνει ανώτερους ή κατώτερους από τους άλλους. Και, σίγουρα, η Eurovision δεν είναι ένα πεδίο αναμέτρησης. Αφήνουμε στην άκρη ότι όσο κι αν δεν αρέσει ο ρυθμός και οι στίχοι του Ferto, υπάρχει ένα σημαντικό νόημα από πίσω, που ξεδιπλώνεται στη γέφυρα στο φινάλε, και αποδεχόμαστε για την οικονομία της κουβέντας πως είναι τρασίλα.
Ε και; Στη Eurovision πάμε για να ακούσουμε τον Παβαρότι και τη Φαραντούρη; Πάμε για να ακούσουμε οπερέτα; Όχι. Πάμε για το εξτρίμ, το εκκεντρικό. Γι’ αυτό μας έχουν κολλήσει οι Lordi, ο Τραϊστάριου με το Tornero, ο Τσικιλικουάτρε με το Baila Chiki Chiki και ο Βέρκα Σεδούρτσκα με το Russia Goodbye.
Επίσης, ναι, πάντα υποτίθεται πας για τη νίκη, αλλά δεν είναι κι αυτοσκοπός. Έχουν περάσει αυτές τις εποχές. Είδαμε πόσο αναίμακτα περάσαμε τη 17η θέση της Σάττι και πόσο απολαύσαμε την περσινή 6η θέση της Klavdia.
Ξεκολλάτε λοιπόν με της ψηφιακές αιματοχυσίες και αποδεχτείτε πως ο καθένας έχει το γούστο του και πως η άποψή σας για κάτι δεν είναι το κέντρο του κόσμου. Γιατί δηλαδή να ισχύει η δική σας άποψη κι όχι του άλλου; Γιατί του άλλου κι όχι του παράλλου; Υπάρχει κάποιο κριτήριο; Όχι. Πιστέψτε μας, αν μπούμε σε διαδικασία να αναλύσουμε αυτό που θεωρεί ο καθένας ποιότητα, θα βρούμε σίγουρα πράγματα που θα είναι αστεία. Ακόμα και σε ιερά τοτέμ, όχι στον Akyla και τη Eurovision.
Κουλάρετε και απολαύστε κάτι που φτιάχτηκε για να διασκεδάσει κι όχι για να φέρει έχθρα και να καθόμαστε να μιλάμε για δολοπλοκίες και για στημένα.
