Υπάρχουν ταινίες που δεν παρακολουθείς απλώς — τις αισθάνεσαι να σου γλιστρούν κάτω από το δέρμα, να σε πονούν και να σε μαγεύουν ταυτόχρονα. Το Frankenstein του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο στο Netflix -καρφώθηκε στο Νο1- είναι μια τέτοια εμπειρία: μια σύγχρονη κινηματογραφική εξομολόγηση πάνω στην αγάπη, την απώλεια και την ευθύνη της δημιουργίας. Ένα έργο που ξεπερνά τα όρια του κλασικού τρόμου και μετατρέπεται σε ένα θεσπέσιο μελόδραμα, γεμάτο εικόνες που σε ματώνουν με την ομορφιά τους.
Ο ντελ Τόρο, πιστός στην ποίηση του σκοτεινού, δεν αναζητά το τέρας· αναζητά τον άνθρωπο πίσω του. Ο Frankenstein του δεν είναι απλώς μια αναπαράσταση της γνωστής ιστορίας· είναι ένας ύμνος στη μοναξιά, στην επιθυμία να αγαπηθείς όπως είσαι — ακόμα κι όταν αυτό που είσαι μοιάζει με κάτι που δεν ανήκει πουθενά. Ο δημιουργός και το πλάσμα του καθρεφτίζονται ο ένας στον άλλο: δύο μορφές που παλεύουν με την ενοχή, τη ματαίωση, και την ανάγκη να βρουν μια σπίθα τρυφερότητας σε έναν παγωμένο κόσμο.
Η ομορφιά του σκότους στο Netflix
Η σκηνοθεσία του ντελ Τόρο είναι σχεδόν χορογραφία. Κάθε σκηνή φτιαγμένη με ευαισθησία, σαν ανάσα πάνω σε παγωμένο γυαλί. Η φωτογραφία, γεμάτη γοτθικές σκιές και θερμά φώτα, δημιουργεί την αίσθηση πως βρίσκεσαι μέσα σε έναν πίνακα όπου η ομορφιά και η φθορά συνυπάρχουν. Ο ρυθμός είναι υποβλητικός — σιωπές που μιλούν περισσότερο απ’ ό,τι οι λέξεις, βλέμματα που σπάνε το φως.
Κι ύστερα έρχονται οι ερμηνείες. Ο Όσκαρ Αϊζακ ως Βίκτορ Φρανκενστάιν αποδίδει έναν άνδρα που κυνηγά το όνειρο της τελειότητας, για να συντριβεί τελικά από το ίδιο του το δημιούργημα. Ο Τζέικομπ Ελόρντι, στο ρόλο του Πλάσματος, είναι η έκπληξη που σε συγκλονίζει. Κάθε του κίνηση κουβαλά μια αγριότητα γεμάτη πόνο — και κάθε του βλέμμα, μια αγνή επιθυμία για τρυφερότητα. Το «τέρας» του Ελόρντι δεν προκαλεί φόβο· προκαλεί συμπόνια. Είναι η ίδια η ψυχή όταν έχει απορριφθεί.
Αυτό που κάνει την ταινία τόσο ανατριχιαστικά όμορφη είναι ότι δεν προσπαθεί να τρομάξει. Αντίθετα, προσπαθεί να γιατρέψει μέσα από τον πόνο. Να μας θυμίσει πως κάθε καρδιά, όσο παραμορφωμένη κι αν μοιάζει, έχει ανάγκη να αγαπηθεί. Ο ντελ Τόρο δείχνει ότι ο πραγματικός τρόμος δεν είναι η δημιουργία του τέρατος, αλλά η εγκατάλειψή του.
Το Φρανκενστάιν δεν είναι απλώς μια επανέκδοση ενός κλασικού μύθου· είναι ένα ποίημα για τη ζωή και τον θάνατο, για το φως και το σκοτάδι μέσα μας. Μια ταινία που σε καθηλώνει με την αισθητική της, σε συγκινεί με τη μουσική της, και σε στοιχειώνει με τη σιωπή της.
