Η πέμπτη σεζόν του Stranger Things επιστρέφει όχι απλώς για να κλείσει μια ιστορία αλλά για να ολοκληρώσει έναν δεκαετή μύθο. Από το πρώτο λεπτό, η σειρά μοιάζει να έχει απλώσει μπροστά μας έναν χάρτη γεμάτο κώδικες: κάθε αντικείμενο, κάθε τραγούδι, κάθε τρεμόπαιγμα φωτός λειτουργεί σαν νήμα που οδηγεί σε κάτι μεγαλύτερο, σαν μικρή αποκάλυψη που περιμένει να ενωθεί με τις υπόλοιπες.
Το «A Wrinkle in Time» λειτουργεί ως κρυμμένος οδηγός της σεζόν. Το βλέπεις στο χέρι της Holly, αλλά το νιώθεις στην ίδια τη δομή της ιστορίας: η ιδέα ενός σκοτεινού entity που απλώνεται παντού, η έννοια του tesseract, η δύναμη της αγάπης απέναντι στο ανείπωτο κακό. Οι Duffer δεν κάνουν απλώς reference — παίρνουν τον πυρήνα του βιβλίου και τον ενσωματώνουν στον τρόπο που λειτουργεί η Max, ο Will, η ίδια η φύση του Upside Down.
Δίπλα του, το Poltergeist και το Nightmare on Elm Street επανέρχονται ως άμεσες κινηματογραφικές ρίζες. Η Holly που παρατηρεί το τρεμόπαιγμα των φώτων είναι η νέα Carol Anne∙ η Nancy που στήνει παγίδες είναι η Nancy Thompson της δικής μας εποχής. Η σειρά αγκαλιάζει τις φοβίες των ’80s χωρίς nostalgia goggles — τις χρησιμοποιεί για να δηλώσει πως ο τρόμος έχει κύκλο, και αυτός ο κύκλος τώρα κλείνει.
Σε αυτή τη δίνη αναφορών, η σειρά φροντίζει να μας θυμίζει πάντα την εποχή στην οποία ανήκει. Από το Coca-Cola Classic μετά το φιάσκο του New Coke, μέχρι το iconic haircut του Lucas που δηλώνει τη δική του είσοδο στην hip-hop κουλτούρα, κάθε λεπτομέρεια χτίζει έναν κόσμο αληθινό, σχεδόν χειροπιαστό. Στο δωμάτιο του Derek Turnbow — ένα μικρό μουσείο Garbage Pail Kids, Transformers και He-Man — η σειρά σχεδόν σε μεταφέρει πίσω, σαν να ανοίγει μια παιδική ανάμνηση που είχες ξεχάσει.
Αλλά εκεί που η σεζόν πραγματικά αλλάζει πίστα είναι στο μεγάλο lore. Ο Vecna δεν είναι απλώς ένα τέρας – είναι το ίδιο το Upside Down, ο εγκέφαλος ενός οργανισμού που εξαπλώνεται σαν νευρικό σύστημα. Ο Will, όμως, είναι η μεγαλύτερη αποκάλυψη: ένα αγόρι-ραδιοπομπός, ένα σώμα που συνδέεται πια με τον Mind Flayer αλλά και με τη δύναμη της Eleven. Το αίμα που κυλά από τη μύτη του στο τέλος του τέταρτου επεισοδίου δεν είναι στιγμιότυπο. Είναι προειδοποίηση.
Και φυσικά, υπάρχει η μορφή εμπιστοσύνης που παίρνει ο Vecna μέσω άλλων: λίγο από Mister Rogers, λίγο από Pied Piper, λίγο από Willy Wonka — μια απόλυτα ύπουλη επιλογή. Το τέρας που μοιάζει φιλικό γίνεται το πιο επικίνδυνο τέρας από όλα.
Αυτό το Vol.1 δεν είναι απλώς pre-finale. Είναι το παλίμψηστο στο οποίο οι Duffer γράφουν ξανά ό,τι νομίζαμε ότι ξέραμε. Μας προετοιμάζουν για μια τελική σύγκρουση που δεν θα είναι απλώς εντυπωσιακή, αλλά συναισθηματική, σκοτεινή και – κυρίως – βαθιά ανθρώπινη.
26 Δεκεμβρίου. Κουράγιο σε όλους μας.
