Υπάρχουν ταινίες που δεν ανήκουν απλώς στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου· ανήκουν στη συλλογική μας μνήμη. Το «Ας περιμένουν οι γυναίκες» του Σταύρου Τσιώλη είναι μία από αυτές. Και τώρα, για πρώτη φορά, αφήνει τον δρόμο και το ταξίδι του σινεμά και ανεβαίνει στο θέατρο — συγκεκριμένα στη σκηνή του Θεάτρου Ψυρρή, από τις 23 Ιανουαρίου.
Η μεταφορά της ταινίας δεν γίνεται με διάθεση αναπαράστασης ή μουσειακής νοσταλγίας. Αντίθετα, η παράσταση επιχειρεί κάτι πιο ουσιαστικό: να μεταφέρει στο σήμερα το πνεύμα του Τσιώλη. Εκείνη τη σπάνια ικανότητά του να μιλά για τους ανθρώπους χωρίς στόμφο, για τα ανεκπλήρωτα όνειρα χωρίς μελοδραματισμό, για τον χρόνο που περνά χωρίς να βαραίνει τη στιγμή.
Η ιστορία παραμένει καλοκαιρινή, σχεδόν ανέμελη στην επιφάνεια. Τρεις μπατζανάκηδες, βιοτέχνες από τη Θεσσαλονίκη, ξεκινούν για διακοπές στη Θάσο, εκεί όπου τους περιμένουν οι οικογένειές τους. Ένα απρόοπτο κοντά στη λίμνη Βόλβη αλλάζει τη διαδρομή και γίνεται η αφορμή για ένα οδοιπορικό γεμάτο μικρές εντάσεις, αμήχανες σιωπές και χιούμορ που κρύβει περισσότερη αλήθεια απ’ όση φαίνεται. Ένα ταξίδι τριών ανδρών που προσπαθούν —έστω για λίγο— να ξεφύγουν από τη ρουτίνα, τις ευθύνες και τον εαυτό τους.
Ο Βαγγέλης Λάσκαρης, που υπογράφει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία, κρατά τον πυρήνα της ταινίας ζωντανό: τις ατάκες, τον ρυθμό, την αίσθηση ενός ελληνικού road trip που δεν αφορά τόσο τον προορισμό όσο τη διαδρομή. Τα τραγούδια ακούγονται live και λειτουργούν σαν παύσεις ανάσας, όπως ακριβώς και στο φιλμ.
Στη σκηνή συναντάμε τους Πέτρο Λαγούτη, Τάσο Τζιβίσκο, Νικόλα Βασιλειάδη, Νικίτα Ηλιοπούλου, με διπλή διανομή στους ρόλους των γυναικών και ανδρών: Μαρία Γράμψα / Μαγδαληνή Μπεκρή και Βαγγέλης Λάσκαρης / Μιχάλης Χατζηαναστασίου. Στο τραγούδι, η Αλεξάνδρα Μάγκου.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και το γεγονός ότι το έργο του Σταύρου Τσιώλη συνεχίζει να υπάρχει όχι ως ανάμνηση, αλλά ως ζωντανό υλικό. Με τη φροντίδα της κόρης του, Κατερίνας Τσιώλη, η ματιά του δημιουργού παραμένει παρούσα — απλή, ανθρώπινη και αφοπλιστικά αληθινή.
