Όχι. Δεν το δεχόμαστε. Δε γίνεται. Κάτι άλλο θα συμβαίνει. Δε μπορούμε να καταλάβουμε πώς όλα σε αυτή τη χώρα γεμίζουν πια εβδομάδες ή και μήνες πριν τη διαθεσιμότητά τους ή την κυκλοφορία τους. Μόνο το σινεμά έχει μείνει άθικτο. Σε όλα τα άλλα, νησιά, μπαρ, μπουζούκια, ταβέρνες, εστιατόρια, παραστάσεις, πρέπει να μαγειρέψεις πολύ καιρό πριν πεινάσεις. Στα θεατρικά ειδικά, η κατάσταση έχει ξεφύγει. Πιο τρανό παράδειγμα η παράσταση της Ράντου, που είναι sold out ως τον Απρίλιο από τον περασμένο Ιούνιο. Και πιστεύουμε πως αν διατίθεντο εισιτήρια για την επόμενη σεζόν, θα είχαν εξαντληθεί.
Μαζί με το Πάρτυ της Ζωής της Ράντου, που όταν καταφέρουμε να το δούμε, θα είναι Πάρτυ Θανάτου, δε βρίσκεις εισιτήρια ούτε στη Δίκη του Μπινιάρη με τον Παπασπηλιόπουλο, ούτε στο Τέλος Του Παιχνιδιού με Παπαδημητρίου-Χρυσοστόμου, ούτε στο Μια Ζωή του Ζούλια με τη Νένα Μεντή, ούτε στα Ανεξάρτητα Κράτη των Τσιοτσιόπουλου-Παλούμπη. Σα να μην έφταναν όλα αυτά, χθες έκανε πρεμιέρα το Cleansed του Δημήτρη Καραντζά στο Ίδρυμα Κακογιάννη, και είναι ήδη sold out μέχρι το 2026. Κι όσο γράφεται αυτό το κείμενο, μπορεί να έχει τελειώσει κι ο μισός Ιανουάριος σε εισιτήρια.
Πρόκειται για μια πολυαναμενόμενη παράσταση, με πολύ δυνατό καστ (Χρήστος Λούλης, Μαίρη Μηνά, Νατάσα Εξηνταβελώνη) και θα έπρεπε να το περιμένουμε πως θα γίνουν ανάρπαστα τα εισιτήρια.
Σ’ ένα Πανεπιστημιακό Ίδρυμα, το οποίο διαχειρίζεται ο Τίνκερ, 6 πρόσωπα προσπαθούν να βρουν την ταυτότητα τους, τη φωνή τους και να ζήσουν έξω από ταξινομήσεις και στενά πλαίσια. Ο Γκράχαμ ψάχνει τον θάνατο, η Γκρέις ψάχνει τον αδελφό της και θέλει να γίνει αυτός, ο Καρλ ζητάει απόλυτη δέσμευση, ο Ροντ ψάχνει την ανεξαρτησία, ο Ρόμπιν προσπαθεί να σταματήσει τη φωνή που ακούει στο κεφάλι του, η Γυναίκα θέλει να βρει κάποιον να την σώσει και να την αναβαπτίσει. Όλοι ψάχνουν την αγάπη και την αποδοχή, το δικαίωμα στη διαφορετικότητα σε μια κοινωνία πλήρως αποστεγνωμένη που “καθαρίζει” τους ανθρώπους από ό,τι θεωρεί απαγορευμένο. Ο Τίνκερ θα τους υποβάλλει – και θα υποβάλλει εαυτόν – στις πιο σκληρές δοκιμασίες για να τους εξιλεώσει (η για να τους τιμωρήσει;).
Διαβάστε ακόμη: Ο Ταρτούφος είναι μια παράσταση-αγλάισμα ψυχής
Μια παράσταση, ένα έργο σκοτεινό, λυρικό και βαθιά σωματικό, όπου οι ήρωες παλεύουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν σε έναν κόσμο που τους κατακερματίζει, με φόντο την αδυσώπητη εξουσία και την ακραία βία. Πόσο μπορείς να αντισταθείς για να διατηρήσεις την υπόσταση σου και την ελευθερία σου;
7 ηθοποιοί, 7 φωνές (εκφάνσεις του ίδιου υπαρξιακού αδιεξόδου) συνθέτουν μια πανανθρώπινη κραυγή που αναζητά την Κάθαρση. Ο Δημήτρης Καραντζάς σκηνοθετεί το πιο τολμηρό έργο του 20ου αιώνα με τον πιο ιδανικό θίασο: Χρήστος Λούλης, Μαίρη Μηνά, Δημήτρης Καπουράνης, Νατάσα Εξηνταβελώνη, Γιώργος Ζυγούρης, Νικολάκης Ζεγκίνογλου, Θανάσης Ραφτόπουλος.
Ήδη οι πρώτες εντυπώσεις που μας μεταφέρουν άνθρωποι που βρέθηκαν χθες στην πρεμιέρα είναι υπερθετικές, κάτι που σημαίνει ότι απέχουμε 2-3 κείμενα σε μεγάλες ιστοσελίδες από το να πάνε τα sold out ως το τέλος της θεατρικής σεζόν και να αναμένουμε για την επόμενη χρονιά.
Όπως είχε πει και ο Ζαγκ Ρογκ στην Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων «ευκαριστούμε η Αθήνα, ευκαριστούμε οι Έλληνες».
* Για εισιτήρια, ό,τι προλάβετε, εδώ.
