Sold out ως τον Φεβρουάριο πριν καν αρχίσει: Η παράσταση που προλαβαίνεις δεν προλαβαίνεις να τη δεις τη φετινή σεζόν

Exodos Team

• 30-10-2025 | 00:24

Το αριστουργηματικό «Τέλος του Παιχνιδιού (Endgame)» του Samuel Beckett, σε σκηνοθεσία Μάκη Παπαδημητρίου, ξεκίνησε πριν λίγες ημέρες την πορεία του στο Θέατρο Ιλίσια και αποτελεί ήδη σημείο αναφοράς της νέας θεατρικής σεζόν, ούσα μια παράσταση που οδεύει σε sold out για τους επόμενους 3 μήνες, έχοντας ημέρες με μονοψήφιο αριθμό εισιτηρίων διαθέσιμο και μετά υπάρχει ξανά επαρκής διαθεσιμότητα για τον Φεβρουάριο.

Ο Μάκης Παπαδημητρίου συναντά επί σκηνής τον Γιώργο Χρυσοστόμου, σε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά ντουέτα του θεάτρου και από τα πιο απολαυστικά -τους είχαμε δει μαζί και στο Πέτρες Στις Τσέπες Του πριν 8-9 σεζόν, αλλά και στην αρχαία κωμωδία του Αριστοφάνη, τις Θεσμοφοριάζουσες, το 2018. Η συνύπαρξή τους φαίνεται να εξιτάρει ακόμα το θεατρικό κοινό και γι’ αυτό η πρωτοφανής ζήτηση στην προπώληση, είχε οδηγήσει αρχικά σε προσθήκη δύο επιπλέον ημερών παραστάσεων. Ωστόσο, χάρη στο αδιάκοπο ενδιαφέρον του κοινού, αναμένεται να σημειωθεί σύντομα εξάντληση όλων των εισιτηρίων μέχρι το τέλος της σεζόν στην Αθήνα. Τα τελευταία διαθέσιμα εισιτήρια είναι για τις παραστάσεις του Φεβρουαρίου 2026.

Το «Τέλος του Παιχνιδιού» θα παίζεται στο Θέατρο Ιλίσια έως και τις 24 Φεβρουαρίου και στη συνέχεια, από τις 6 Μαρτίου, θα μεταφερθεί στο Radio City στη Θεσσαλονίκη.

Sold out ως τον Φεβρουάριο πριν καν αρχίσει: Η παράσταση που προλαβαίνεις δεν προλαβαίνεις να τη δεις τη φετινή σεζόν

Τι πραγματεύεται η παράσταση

Το εντυπωσιακό σκηνικό μας μεταφέρει σε ένα καταφύγιο, μετά το τέλος του κόσμου. Ένα παιχνίδι φτάνει στο τέλος του… ή μήπως το τελευταίο κομμάτι μιας παρτίδας που ξαναρχίζει; Η σκηνοθετική προσέγγιση του Μάκη Παπαδημητρίου εστιάζει στον βαθιά ανθρώπινο πυρήνα του έργου: τέσσερις χαρακτήρες σε έναν ερειπωμένο κόσμο, που προσπαθούν να γεφυρώσουν τις αποστάσεις με λέξεις, βλέμματα, σιωπές. Σιωπές, οι οποίες – όπως όρισε ο ίδιος ο Beckett – τηρούνται ευλαβικά, όχι από τυπολατρία, αλλά γιατί μέσα τους κρύβονται όλα τα αναπάντητα ερωτήματα της ύπαρξης.

Στην παράσταση το κωμικό στοιχείο κυριαρχεί. Σημειώνει ο σκηνοθέτης σχετικά: «Και ναι, υπάρχει και χιούμορ. Πολλές φορές σκοτεινό, άλλες φορές υπόγειο, πάντα αιχμηρό. Ο Beckett δεν γελάει για να ξεχάσει — γελάει για να αντέξει. Κι εμείς προσπαθούμε να τιμήσουμε αυτό το χιούμορ όπως του αξίζει: με ειλικρίνεια και μέτρο, χωρίς να προδώσουμε τη σιωπή του».

Το «Τέλος του Παιχνιδιού (Endgame)» αποτελεί μια καλλιτεχνική σύμπραξη δημιουργικών συντελεστών, όπου χορογραφία, μουσική, σκηνογραφία και φωτισμοί συντονίζονται με ακρίβεια, δημιουργώντας έναν κόσμο λιτό, ασφυκτικό και συνάμα βαθιά ποιητικό, όπου όσο κι αν όλα δείχνουν χαμένα, η ανάγκη να ειπωθεί κάτι και να ακουστεί κάτι, επιμένει.