Ο Γιάννης Κακλέας είναι ένας δημιουργός του θεάτρου που θα τον τοποθετούσαμε στη χορεία των σουρεαλιστών. Του αρέσουν και οι σουρεαλιστικές ιστορίες, αλλά και να τους δίνει ο ίδιος κάτι το έξτρα, είτε με τα σκηνικά, είτε με το πώς ερμηνεύουν οι ηθοποιοί, είτε παρακάμπτοντας το χρονικό πλαίσιο της ιστορίας, είτε όλα τα παραπάνω και άλλα περισσότερα. Κάνει παραστάσεις του φανταχτερού και του υπερβολικού. Να, για παράδειγμα, στην παράσταση «Ράφτης Κυριών» που ξεκίνησε το ταξίδι της την Παρασκευή στο Θέατρο Γκλόρια, σε ένα έργο που γράφτηκε πριν από πάνω από έναν αιώνα, ενέπλεξε τραγούδια της σύγχρονης ελληνικής μουσικής και ακούστηκε μέχρι και το όνομα της Λένας Ζευγαρά.
Οι μανιέρες του Κακλέα, κατανοούμε πως είναι αμφιλεγόμενες στις παραστάσεις του. Αποτέλεσμα είναι να ωθεί τον θεατή στα άκρα, στα μεγάλα πάθη. Δεν είναι ο Κακλέας ένας σκηνοθέτης που απλά σου αρέσει. Είτε τον γουστάρεις ακραία και πας μανιωδώς να δεις κάθε του παράσταση είτε τον απορρίπτεις και φεύγεις μακριά. Εμείς ανήκουμε στην πρώτη κατηγορία. Που κι εμείς κάποιες φορές αναρωτιόμαστε. Πέρσι, ας πούμε, ο Επιθεωρητής που ανέβασε στο ίδιο θέατρο, δε μας είχε αρέσει. Αλλά όσο το σκεφτόμαστε, είναι μια μόνο παράσταση στις δεκάδες που έχει κάνει.
Ας μιλήσουμε, όμως, για τον Ράφτη Κυριών. Ο Ζορζ Φεντό, συγγραφέας του έργου που έζησε στα μέσα του 19ου αιώνα και πέθανε το 1921, είναι από τους πιο «εύκολους» συγγραφείς για θεατρικές παραστάσεις, διότι τα έργα του έχουν μια απαράμιλλη ζωντάνια και σάτιρα, που επιτρέπουν στον εκάστοτε σκηνοθέτη εύκολα να πάει προς τον σουρεαλισμό. Το Έξυπνο Πουλί και ο Ράφτης Κυριών είναι δύο χαρακτηριστικά κωμικά του έργα, που προσφέρουν δυνατότητες για διάφορες ερμηνευτικές προσεγγίσεις και διατηρούν το χιούμορ τους ακέραιο.
Τι θα δείτε στην παράσταση
Βασικό κομμάτι είναι η διαπλοκή των καταστάσεων. Στον Ράφτη Κυριών έχουμε ως πρωταγωνιστή την απιστία. Ένας γιατρός, παντρεμένος, εμπλέκεται ερωτικά με μια πελάτισσά του και αναζητά τον χώρο που θα του επιτρέψει να κοιμηθεί μαζί της. Έτσι, νοικιάζει ένα σπίτι ενός φίλου του και κανονίζει συνάντηση μαζί της. Εκείνη έχει έναν άντρα που την ακολουθεί παντού, οπότε για να μην υποψιαστεί, του λέει πως θα πάει στο μόδιστρό της για να της ράψει φορέματα. Μοιάζει μια απλή συνθήκη. Το περίπλοκο έρχεται όταν ο άντρας της θα ανέβει πάνω να γνωρίσει τον «μόδιστρο» και ο γιατρός θα υποδυθεί τον γκέι σχεδιαστή για να μην τις αρπάξει από τον αξιωματικό του στρατού και ο τελευταίος θα του ζητήσει να ράψει φόρεμα για την ερωμένη του.
Η ερωμένη του είναι παλιό φλερτ του γιατρού και πρώην σύζυγος του ιδιοκτήτη του σπιτιού, επομένως έχουμε ένα κάδρο με τρία ζευγάρια που έχουν μπλέξει τα μπούτια τους, ο ένας απατάει τον άλλον και κανείς δεν έχει το ηθικό πάτημα.
Σε αυτή την κωμωδία καταστάσεων, ο Κακλέας έρχεται να προσθέσει τον δικό του σουρεαλισμό, διαμορφώνοντας την παράσταση σε 3 μέρη, με κάθε ένα να έχει μια εισαγωγική σκηνή με έναν αφηγητή ο οποίος επιχειρεί να ερμηνεύσει την απιστία ως έννοια ανοίγοντας συζήτηση με το κοινό. Όταν πάτε δηλαδή στην παράσταση, να είστε έτοιμοι να ερωτηθείτε για το αν έχετε απιστήσει. Ο Στράτος Λύκος, ο αφηγητής και, εντός του έργου, μπάτλερ Ετιέν του γιατρού, εκτελεί εξαιρετικά τον διπλό του ρόλο, ιδίως του αφηγητή-διασκεδαστή-stand up κωμικού, παίζει με το κοινό, δείχνει προσαρμοστικότητα και ικανότητα στον αυτοσχεδιασμό ανάλογα με τις απαντήσεις και διαμορφώνει την ψυχολογία για την ιστορία.
Συνολικά οι ηθοποιοί ερμηνεύουν όλοι τους με τέτοιο τρόπο που δε μπορείς να ξεχωρίσεις μια ερμηνεία ως καλύτερη. Ο Δημήτρης Μακαλιάς μας εντυπωσιάζει σίγουρα διότι είναι ο πρωταγωνιστής και παράγει κωμωδία με το σώμα του περισσότερο από το στόμα του, αλλά και η Νίκη Λάμη, σε έναν ρόλο που της ταιριάζει, αυτόν της ερωμένης-παντρεμένης-απατημένης, είναι μια femme fatale του αστείου, όχι μοιραία, αλλά κάπως σαν «αυτοκαταστροφική» και συνδυάζει αυτό το ιλαρό μοιραίο με το σατιρικά δραματικό με αρτιότητα. Είναι ιδανικό το κάστινγκ. Αυτό κάνει τη μισή δουλειά, θέτει τις βάσεις.
Στην παράσταση μπορεί να καταλάβει ο θεατής και τη δυναμική στις πρόβες μεταξύ των ηθοποιών, αλλά και τις κατευθύνσεις του Κακλέα για το πώς να προσεγγίσει ο καθένας τον ρόλο του. Κι από κει και πέρα, μικρά στοιχεία, όπως τα πληθωρικά και φανταχτερά ρούχα, οι περούκες, στυλιστικά στοιχεία των χαρακτήρων, μια επαναληπτικότητα σε φράσεις, διαμορφώνουν τον χαρακτήρα της απόδοσης του Κακλέα.
Απολαυστική παράσταση, όχι υπερβολικά ξεκαρδιστική, με πειθαρχία και μετρονόμο στις έντονα χιουμοριστικές στιγμές, έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που ζητά το θεατρόφιλο κοινό, το κοινό το εκπαιδευμένο, που έχει παρακολουθήσει αρκετές παραστάσεις στη ζωή του.
📍Θέατρο Γκλόρια, Ιπποκράτους 7, Αθήνα
* Για πληροφορίες παράστασης και εισιτήρια εδώ.
