Όσο κι αν αγαπάμε την πόλη, ένα πράγμα ψάχνουμε πάντα με μανία: εκείνο το μέρος που θα μας σερβίρει καλό κρέας. Το πραγματικά καλό· αυτό που μυρίζει τεχνική, σεβασμό στην πρώτη ύλη και σωστό ψήσιμο. Γιατί τα κρέατα… είναι κλάση από μόνα τους. Έχουν ιστορία, χαρακτήρα, “κόλπα” και λεπτομέρειες που, όταν γίνουν σωστά, μεταμορφώνουν ένα απλό γεύμα σε εμπειρία. Και κάπως έτσι ξεκινάμε κάθε φορά — με την ίδια ανυπομονησία — να ανακαλύψουμε το επόμενο steakhouse που θα μας κάνει να πούμε «ναι, εδώ τρώμε καλά».
Πήγαμε στα Μπαχαλάκια στο Μοσχάτο και, πίστεψέ με, αυτό το steakhouse δεν είναι σαν τα άλλα. Υπάρχει ένας ενθουσιασμός που νιώθεις από την πρώτη στιγμή — εκείνη η αίσθηση πως κάπου εδώ, πίσω από τις σχάρες και τις μυρωδιές, κρύβεται ένας άνθρωπος που ξέρει πραγματικά το κρέας. Και δεν είχα άδικο: ο Meat Expert του μαγαζιού είναι ο Στέλιος Μαστοράκος, ιδρυτής της πρώτης ιδιωτικής σχολής Κρεοπωλών στην Ελλάδα. Ένας άνθρωπος που μπορεί να σου εξηγήσει από την ιστορία κάθε κοπής μέχρι το τι συμβαίνει μέσα στην ίνα όταν αλλάζει η θερμοκρασία.
Καθίσαμε, ανοίξαμε το μενού και εκεί ξεκίνησε το ταξίδι. Πρώτα τα ορεκτικά — αλλά ας είμαστε ειλικρινείς: ήμασταν εκεί για το κρέας. Κι έτσι, χωρίς πολλά-πολλά, περάσαμε κατευθείαν στο «κυρίως» του ονείρου κάθε meat lover.
Κι ενώ συνήθως προτιμώ τα κρέατα μου… σχεδόν άψητα — ναι, αυτό το blue που όλοι οι φίλοι μου σχολιάζουν και με κοροϊδεύουν (“μα πάλι έτσι ωμό το πήρες;”) — αυτή τη φορά αποφάσισα να ακολουθήσω πιστά τις οδηγίες του ειδικού. Άφησα στην άκρη τις δικές μου εμμονές και αφέθηκα στις προτάσεις του για τα σωστά ψησίματα της κάθε κοπής. Και ξέρεις κάτι; Καλά έκανα. Γιατί κάθε πιάτο βγήκε ακριβώς όπως έπρεπε, σωστά ζουμερό, καλοδουλεμένο και με χαρακτήρα — έτσι όπως μόνο κάποιος που ξέρει πραγματικά το κρέας μπορεί να σου το δώσει.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ξεκινήσαμε με το Flap (Bavette) Black Angus σε medium rare. Μια κοπή που ίσως να μην διαλέγεις συχνά, αλλά μόλις τη δοκιμάσεις καταλαβαίνεις γιατί όσοι ξέρουν την αγαπούν: λεπτές ίνες, γεμάτη γεύση, ζουμερή ακόμα και στο medium well, με εκείνη την απαλή smokiness που μένει λίγο πιο πολύ στον ουρανίσκο.
Μετά ήρθε η Picanha Black Angus σε rare. Το λίπος της λιώνει αργά στο ψήσιμο κι αυτό δίνει όλο τον χαρακτήρα — τρυφερή, γευστική, σχεδόν βουτυρένια, αλλά με την απαραίτητη crispy πλευρά στην κρούστα. Από αυτές τις κοπές που νιώθεις ότι κάθε μπουκιά έχει προσωπικότητα.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Και τέλος, το highlight: το T-bone steak dry aged 45 ημερών σε medium rare. Το είδα να έρχεται και ένιωσα ότι αυτό είναι το πιάτο που δικαιώνει κάθε προσμονή. Η μυρωδιά, η όψη, η κρούστα — όλα σε προϊδεάζουν. Το κόβεις και βλέπεις το τέλειο ροζ στο κέντρο, εκεί όπου η dry ageing έχει κάνει τη δουλειά της, φέρνοντας συμπύκνωση γεύσης και τρυφερότητα που δεν συναντάς εύκολα. Από τη μια πλευρά φιλέτο, από την άλλη κοντή μπριζόλα, και στη μέση το κόκαλο που δίνει εκείνη την extra νοστιμιά που κάνει το T-bone μοναδικό.
Και κάπως έτσι καταλαβαίνεις τι σημαίνει να κάθεσαι σε ένα steakhouse όπου ο άνθρωπος που επιμελείται τις κοπές δεν είναι απλώς μάγειρας — είναι δάσκαλος του κρέατος.
Τα Μπαχαλάκια
Σολωμού 80Β, Μοσχάτο 18345
