Πολλά μπορεί να βρει κάποιος να προσάψει στο αθηναϊκό κοινό της εστίασης, των εστιατορίων και των μπαρ, αλλά δε μπορεί να πει ότι δε γνωρίζει πια να κρίνει σωστά και να εκτιμά. Μπορεί να ξαμολιόμαστε αθρόα σε κάθε νέο μαγαζί για να βγάλουμε 10 στόρι και να είμαστε μέσα στη φάση, αλλά όταν μιλάμε για φαγητό και για ένα μαγαζί με ξεκάθαρη φιλοσοφία που κατατίθεται σε όλα τα επίπεδα, μπορούμε να το αναγνωρίσουμε. Και το Ευλόγησον είναι ένα μέρος για σουβλάκι όπου μπορείς να καταλάβεις απ’ έξω κιόλας ότι εδώ συμβαίνει μια μυσταγωγία.
Όχι με την υπερβολική και κλισέ έννοια του όρου, μα με την ουσιαστική. Ο λόγος; Ότι όλα εδώ είναι χειροποίητα. Μήπως αλλού δεν είναι; Αμ δε. Διότι μπορεί το σουβλάκι να είναι εξ ορισμού χειροποίητο, αφού ένα χέρι ρίχνει τις πίτες στα κάρβουνα και το κρέας, τηγανίζει τις πατάτες και κάνει τη σύνθεση, αλλά στο Ευλόγησον δεν είναι μόνο αυτό.
Δε θα δεις να φτάνει ποτέ ένα από αυτά τα φορτηγά εταιρειών που διανέμουν στα σουβλατζίδικα τενεκέδες με τζατζίκι ή πίτες συσκευασμένες σε πλαστικό. Το Ευλόγησον έχει δικό του φούρνο και έναν άνθρωπο που ασχολείται αποκλειστικά με τις ζύμες για να φτιάχνει και τις πίτες, μα και το ψωμάκι που πάει ως συνοδευτικό στο καλαμάκι. Και το τζατζίκι το ίδιο: αποκλειστικό τους, δική τους συνταγή και δημιουργία. Με λίγα λόγια, η πίτα και το τζατζίκι, είναι σίγουρα δυσεύρετα, ου μην μοναδικά στην Αθήνα. Και η μουστάρδα που έχουν ως επιλογή για το τυλιχτό, φτιάχνεται από έναν κύριο που την προμηθεύονται χύμα. Μέχρι και μαγιονέζα και δικό τους λαρδί φτιάχνουν οι τύποι. Και ψήνουν το κρέας στο λαρδί για να αποκτήσει μια γεύση που σε πάει αλλού. Ευλόγησον, τω όντι.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αυτή η αγάπη και το πάθος, ξέρετε από πού προκύπτουν; Από τους ανθρώπους που το δουλεύουν, από τον Στέλιο που τα κάνει όλα και συμφέρει, ο οποίος έχει εικόνες της γιαγιάς του να μαγειρεύει στην κουζίνα και ιστορίες για τον παππού του που δούλευε σε σουβλατζίδικο στην Ομόνοια. Κι από τότε, κυνηγά με τα μαγαζιά που ανοίγει, να μοιραστεί με τον κόσμο τις καταβολές του.
Είναι αναπόδραστο ο κόσμος να το εκτιμήσει αυτό, να το αγκαλιάσει και να το στηρίξει. Όπερ και εγένετο από τις πρώτες ημέρες. Το μαγαζί ήταν γνωστό πριν διαφημιστεί, γιατί έφερνε μια ατόφια ολντσκουλιά στο σουβλάκι. Ξέρετε, λέμε για old school και πιστεύουμε πως αρκεί να είναι ένα μέτριο προς μικρό σε μέγεθος τυλιχτό, με κεμπάπ, πάπρικα, κρεμμύδι και ντομάτα. Άντε και κόκκινη σάλτσα. Δεν είναι μόνο αυτό. Old school με την όμορφη έννοια, είναι και να παθιάζεσαι να προσφέρεις στον πελάτη σου κάτι που δεν είναι fast fashion φαγητό.
Φυσικά, δεν είναι μόνο οι πίτες και το τζατζίκι. Προμηθεύονται από εκλεπτυσμένο κρεοπωλείο τα κρέατά τους, όπως το μπιφτέκι αγριογούρουνου, premium μοσχαρίσιο κρέας, χοιρινό και κοτόπουλο. Έχουν και μια θεϊκή σάλτσα του πονηρού, έτσι τη λένε, δικής τους συνταγής, που τη βάζουν στις πατάτες τηγανητές.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Για να το πούμε πιο άμεσα: εδώ κάθε υλικό δε γίνεται στο πιτς φιτίλι, αλλά είναι προϊόν κόπου και προετοιμασίας. Δεν αγοράζουν 10 υλικά και τα συνθέτουν. Τα φτιάχνουν. Να το απογειώσουμε;
Όποιος μας περιέγραφε τέτοιο σουβλάκι, τέτοιο σουβλατζίδικο, θα λέγαμε «μπράβο τους, αλλά σόρι, εγώ δεν έχω να δώσω 5 ευρώ για τυλιχτό». Γιατί η λογική λέει πως όλη αυτή η δουλειά δικαιολογεί μίνιμουμ τιμή τα 5 ευρώ. Αμ δε, ξανά! Τεμάχια 2,40 και τυλιχτά στα 3,70 ευρώ, που ανέβηκε φέτος η τιμή τους, διότι πέρσι ήταν στα 3,40.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αν μπει στην εξίσωση και το «αλατοπίπερο», το περιτύλιγμα, ήτοι ο χώρος, που έχει θρησκευτικά στοιχεία για να υποδηλώσει πως το σουβλάκι εδώ είναι ιερό ως προς την παραγωγή του, τότε το Ευλόγησον είναι ένα μέρος που το στηρίζεις με κλειστά μάτια και ανοιχτό στόμα!
📍Θηβων 481,Ίλιον
