Όλη μας η ζωή, όλη μας η ανάπτυξη ως άνθρωποι και ως κοινωνίες, αν το καλοσκεφτείτε, βασίζεται στο φαγητό. Ενωνόμαστε μέσα από τη συνάθροιση που περιλαμβάνει φαγητό, ενωθήκαμε στα προϊστορικά χρόνια για να βοηθάμε ο ένας τον άλλο στην εύρεση της τροφής και, εν συνεχεία, στην παραγωγή της τροφής. Γι’ αυτό και στην πορεία της εξέλιξης των κοινωνιών, τα συναισθήματά μας άρχισαν να ορίζονται από τις γευστικές μνήμες. Αυτό, άλλωστε, με παρακίνηση να κάνω αυτή εδώ τη στήλη. Έτσι, έχουμε αποκτήσει μια συλλογική μνήμη που συνδέεται με λέξεις που γεννούν την ίδια απόλαυση σε όλους όσοι τις ακούνε. Ταβέρνα, μεζέδες, μακαρόνια με κιμά, πατάτες με αυγά, σουβλακι, old school. Το τελευταίο, αν και ξενόφερτο, είναι αυτό που αναζητάμε γιατί έχουμε μάθει πια καλά πως εκεί υπάρχει το αυθεντικό, αυτό που μας ενώνει με τους προγόνους μας. Γι’ αυτό και αυτή η κρεμερία στο Παγκράτι έγινε ανάρπαστη από την πρώτη μέρα.
Μα αλήθεια τώρα, υπάρχει άνθρωπος που να ακούει τη λέξη «κρεμερία» και να μη νιώθει αυτό το λίγωμα στη γλώσσα του; Να μη νιώθει πεταλούδες στο στομάχι; Εγώ πάντως το ακούω και σκέφτομαι τον εαυτό μου παιδάκι, να είμαι με τους γονείς μου, με τον αγαπημένο μου παππού Στέργιο και τη γιαγιάκα μου τη Ντίνα, και να τρώω κάτι κρεμώδες μαζί τους και με την αδερφή μου και να πασαλείβομαι, να γελάω με την όχι πλήρως ανεπτυγμένη οδοντοστοιχία μου και να παίζω μαζί τους.
Πάντα κάτι με κρέμα ήθελα να τρώω, δε μου άρεσε ποτέ η σοκολάτα. Θα ήταν ένα εκμέκ καταΐφι που έκανε η γιαγιά μου; Θα ήταν ένα γαλακτομπούρεκο επίσης της γιαγιάς μου ή από το Πρώτο στο Πόρτο Ράφτη; Ίσως στο τσακίρ κέφι κάποιο μιλφέιγ ή κάποιος μπαμπάς σιροπιαστός;
Γι’ αυτό, κυριαρχούμενος πλήρως από τις γευστικές μου μνήμες, ένιωσα βαθιά ικανοποίηση όταν πήγα στη Θύμηση, την κρεμερία που εμφανίστηκε στην Ευφρονίου στο Παγκράτι πριν 7-8 εβδομάδες.
Ένιωσα ικανοποίηση τη 2η φορά που πήγα, για την ακρίβεια, διότι την πρώτη δε μπορούσα να πάρω το ταψί με το γαλακτομπούρεκο και να το πάω σπίτι, οπότε αρκέστηκα σε μια τυρόπιτα ταψιού, μια τυρόπιτα κουρού, ένα ρυζόγαλο κι ένα τσιζκέικ που νόμιζα ότι ήταν βάσκικο όταν το έπαιρνα, γιατί έτσι μου είπαν, αλλά δεν ήταν βάσκικο και ούτε που το άγγιξα. Δεν ενθουσιάστηκα ιδιαίτερα από το ρυζόγαλο, δεν το βρήκα ωραίο, αλλά ήξερα πως αυτό είναι μέρος της διαδικασίας των old school ζαχαροπλαστείων και μαγαζιών φαγητού εν γένει. 2-3 θα σου αρέσουν και γι’ αυτά θα πηγαίνεις και θα ξαναπηγαίνεις.
Ένα γαλακτομπούρεκο «οργασμός» 💦 στο Παγκράτι
Κι εγώ ήξερα βαθιά μέσα μου, έτσι ήθελα να πιστέψω, ότι το γαλακτομπούρεκο θα ξεπληρώσει για την ξενέρα της πρώτης φοράς. Όπερ και εγένετο, κι ας μου το τοποθέτησαν ατσούμπαλα στο κουτί, χωρίς σελοτέιπ να το κλείνει και φοβόμουν πως στη διαδρομή 15 λεπτών ως στο σπίτι κάτι θα γίνει και θα μου χυθεί στον δρόμο.
Ομολογώ πως όταν γύρισα σπίτι και το άνοιξα, περίμενα ότι θα ξενερώσω κι εδώ. Έφαγα όμως την πρώτη μπουκιά και τα ξέχασα όλα. Την ενόχλησή μου, την αρνητική προδιάθεση, τα πάντα. Ήταν ακριβώς όπως το θέλω. Με ελάχιστο φύλλο στην πάνω μεριά για να μη γεμίζει άσκοπα το στόμα με κάτι, με μπόλικη κρέμα που έλιωνε μόνη της στο στόμα και με πληθωρικά σιροπιαστό το κάτω μέρος 🤤.
Με το γαλακτομπούρεκο παλιότερα έκανα το λάθος να το βάζω κατευθείαν στο ψυγείο και έχανε αρκετή από τη γεύση της η κρέμα. Αυτό το έχω στο κουτί του και τσιμπάω πού και πού στη διάρκεια της ημέρας από χθες το μεσημέρι. Γαλακτομπούρεκο 10/10.
Όπως πολύ ωραία βρήκα και τα μελομακάρονά του, ενώ θέλω να δοκιμάσω τη γαλατόπιτα που έχει και μου έχουν πει ότι αξίζει και τη μηλόπιτα. Γενικότερα, ως old school κρεμερία, η Θύμηση έχει καθημερινά στο μενού της κάμποσα γλυκά (και κάποια αλμυρά που δε με ενδιέφερε να τα εξερευνήσω), μεταξύ των οποίων και διάφορα τσιζκέικ, τα οποία γίνονται με την καθοδήγηση δύο γεννημένων ζαχαροπλαστών, του πρεσβύτερου Ζαμάνη, του Δημήτρη, και του νεότερου, του Νίκου. Ο μπαμπάς Δημήτρης κάνει τα σιροπιαστά, άρα το γαλακτομπούρεκο, κι ο γιος τα υπόλοιπα με τα άλλα 2 άτομα που είδα στο ανοιχτό εργαστήριο.
Είναι κι αυτό μέρος της ωραίας αίσθησης όταν μπαίνεις στον χώρο, ότι έχεις οπτική επαφή στους φούρνους, στα ταψιά όπου ξεκουράζονται τα φρεσκοφουρνιστά γλυκά και, ιδίως, στην αρχή της παραγωγικής διαδικασίας.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
📍Ευφρονίου 17, Παγκράτι
